An vero, inquit, quisquam pot

An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Duo Reges: constructio interrete. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam?

Quamquam te quidem video minime esse deterritum.

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Sit enim idem caecus, debilis. Aperiendum est igitur, quid sit voluptas; Quorum sine causa fieri nihil putandum est.

Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim?

Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed fortuna fortis; Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Pugnant Stoici cum Peripateticis. Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est.

Cur deinde Metrodori liberos commendas?

Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate.

Graccho, eius fere, aequalí? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides.

Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Quis istum dolorem timet? Ratio quidem vestra sic cogit.

Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Non laboro, inquit, de nomine. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?